Culinaire Cadeaus..!

Zoekt u Culinaire Cadeaus voor de Feestdagen?

Voor uzelf, uw partner, zoon, dochter, vriend, vriendin?

Iets voor in de schoen of voor onder de kerstboom? 

Of gewoon zomaar..?

Bestel veilig en vertrouwd bij Bol.com!

Bijzonder boek: Handboek voor de Vinex-jager

De Vinex-jager
In het Handboek voor de Vinex-jager wordt de man in een ieder aangesproken. De man die in zijn Vinex-huis, -straat en -wijk alles goed voor elkaar heeft, maar bij wie het soms toch knaagt. Als je het gevoel herkent (soms) verantwoordelijk te willen zijn voor je eigen eten, dan is dit Handboek voor de Vinex-jager echt iets voor jou. Want dat kan, ook in de Vinex-wijk. Sjoerd Mulder, de stadsjager, legt uit hoe je kippen, kreeften, en zelfs cavia’s (!) kunt vangen, slachten en opeten. Meneer ‘Waarom zou je zelf proberen te maken wat je ook goedkoop in de supermarkt kunt kopen’ Wateetons brouwt bier en wijn, maakt worsten en gedroogde hammen, en leert je hoe je kaas kunt maken.

Het handboek
Klinkt dit ingewikkeld? Wees gerust, je hebt hiervoor echt geen ingewikkelde of dure bouwsels of apparaten nodig; die maak je met behulp van de instructies van de heren gewoon zelf. De informatie die de heren geven is beknopt, maar zeker niet onnauwkeurig. Tenminste, voor het deel waarvan ik dan kan controleren, wijn maken, zie ik zo snel geen onzin. Al zal een professionele wijnmaker of bevlogen hobbyist natuurlijk wel veel informatie missen. Maar het gaat hier om de eerste stappen om je tot een heuse Vinex-jager om te scholen. Als vrouw en kinderen met je nieuwe hobby’s instemmen, kan je je altijd nog verder in de materie verdiepen. Want dat zijn de heren zich wel bewust; de familieleden zullen niet alles even leuk en interessant vinden aan de man die zijn oer wil herontdekken.

Een gevaarlijk leven
Ook zijn niet alle te maken gerechten of uit te voeren handelingen zonder gevaar voor eigen leven te eten, of wettelijk toegestaan. We kennen niet voor niets een instantie als de Keuringsdienst van Waren die overal waar eten bereid wordt controleert of dat een beetje netjes gebeurt met de juiste ingredienten. De heren waarschuwen je onder het motto ‘sterf als een echte vent’ waar nodig, en verder is alles op eigen risico. Een ding is duidelijk, met dit Handboek voor de Vinex-jager hoef je voor een gevaarlijk leven je Vinex-wijk dus niet meer uit. En als je de soms hilarische aanwijzingen keurig opvolgt, valt er nog wat te genieten ook.

Kookboeken van het jaar bekend!

De winnaars van de vijfde editie werden gisteren bekend gemaakt in restaurant The Colour Kitchen in Amsterdam.

Winnaar in de categorie "Chefs" is het boek "Terug naar mijn Roti" van Ramon Beuk. De vakjury noemt het boek van Ramon Beuk 'Chefwaardig'.

In de categorie 'Beste initiatief' sleepte Karen den Dekker de prijs in de wacht met haar boek "Autisme & koken". "Een receptenboek dat in alle facetten perfect aansluit bij de beleving van mensen met een autistische aandoening."

Het kookboek "IJstijd" van Kees Raat & Barbara Bulten is de publiekslieveling, zij wonnen de titel 'Gouden Garde Publieksprijs'. "Vernieuwend, leuke weetjes, verrassend minimalisme."

"Kookkaravaan" van Yassine Nassir, Annelies Dollekamp en Marcel van Silfhout viel in de categorie 'Nederlands' in de prijzen. "Een origineel lees- en kookboek vol passie, over Marokko en de Marokkaanse keuken aan de hand van een familieverhaal."

De prijs voor de beste vormgeving is voor René Redzepi, auteur van het boek "NOMA". "Totaal concept, heeft alles: sober en ingetogen, met toch een royale en rijke uitstraling.”

En ten slotte werd het boek "De Perfecte pasta formule" de winnaar in de categorie 'vertaald'. "Een pastabijbel, zeg maar rustig een ‘catalogus’ waarin alle, maar dan ook alle facetten van pasta worden uitgelicht."


Ga voor meer informatie naar de website verkiezing Kookboek van het jaar.

Echte Mannen eten Worst

Stoere mannen eten worst, en maken worst. De nieuwste culihype vereist ballen, darmen en flink wat geprop.

Worst is hot. Elke zichzelf respecterende foodie experimenteert in eigen keuken met het maken van worst; vers of gedroogd, liefst met biovlees van een doodgeknuffeld scharrelvarken uit een boerendorp als Baambrugge, in een gesloten kringloop gevoed met lokaal geteelde lupine. Nogal wat van die doe-het-zelvers blijken er niet onverdienstelijk in en leveren hun worsten aan toprestaurants en delicatessenzaken.

Zo verkopen hippe Randstedelijke horecazaken massaal de venkelzaad- en lavendelsaucijzen van het strak gemarkete Brandt & Levie. Conceptbureau Mister Kitchen probeert ambachtelijke braadworsten als de nieuwste culitrend bij grote supermarkten te slijten. De worsten van De Pasteibakkers zijn ‘carnivoresk’: ethisch, retro en duurzaam, want gemaakt van de ‘incourante’ delen van het varken. Menig trendgevoelig sommelier springt in op de hype met ultieme worst-wijncombinaties, en ook de kunstwereld toont haar liefde voor het vleeswaar. Kunstenaar Fredie Beckmans richtte bijvoorbeeld De Worstclub op, die – nu al overbodig – tot doel heeft ‘worst weer een plek te geven in ons bestaan’.

Vleesgeworden droom
De ware liefde voor worst komt vooral uit mannenharten, valt op. ‘De kokende man is ten diepste een slager’, zo verklaren Meneer Wateetons en Sjoerd Mulder in hun nieuwe boek Over worst. De auteurs die eerder het Handboek voor de Vinex-jager schreven, brengen nu een ode aan de worst – geschreven vanuit hun eigen obsessie voor alles wat ook maar een beetje op worst lijkt. Het boek moet de vleesgeworden droom zijn voor menig man, want volgens Meneer Wateetons (niemand kent zijn echte naam) willen mannen niets liever dan werken met basale vleesproducten als vet en darmen. ‘Van grote hompen vlees zo’n sappige worst maken, dat heeft een oeraantrekkingskracht.’

Behalve testosteron is er niet veel meer voor nodig om worstenmaker te worden. Meneer Wateetons: ‘Koop op Marktplaats voor een tientje een gehaktmolen en maak een worstgun van een kitspuit. Darmen gewoon bij de slager halen.’ In Over worst hebben de heren Wateetons en Mulder al hun kennis over (het maken van) worsten verzameld: van filosofische worstduiding tot uitgebreide achtergrondinformatie, recepten en een Supermarktworstgids (ga voor de Salchichon Montana voor 2,69 euro bij Dirk van den Broek). Het boek wordt zaterdag gelanceerd tijdens culinair festival Smaakexplosie in Zaandam, waar Meneer Wateetons ook een workshop worsten maken geeft.

Zwijnerij deel 2 (door mij)

Het begon met een telefoontje van mijn vriend Ferrie:

Of ik wat te doen had morgen...

 - Nee, dat had ik niet. Wat deed er op..?

Hij had een ongelukje met de auto gehad. Schade... En of ik scherpe messen wilde meenemen...

- Lul de behanger..! Wat moet je nou met messen..? En van auto's heb ik al helemaal geen verstand..!

Bij hem thuis aangekomen stond zijn auto voor de deur (met inderdaad lelijke schade) en stond in zijn garage een aanhangwagen met een groot stuk plastic er overheen.

Onder het plastic... Een levensgroot Everzwijn..!

Ik ben geen slager, maar culinair gezien laat ik me zo'n kans natuurlijk niet ontzeggen. Mijn vriend had dat goed ingeschat en met veel enthousiasme gingen we aan de slag. In de tussentijd hadden we nog een andere vriend opgetrommeld, die met nog veel scherpere messen onze kant op kwam.

We hingen het Zwijn met touwen aan zijn achterpoten op en begonnen aan de klus. Eerst de buikholte open en de ingewanden er uit.

Tijdens het ontleden werd duidelijk wat het zwijn fataal was geworden. Kennelijk was door de klap een slagader gescheurd en was het zwijn vrijwel op slag overleden aan een interne bloeding. De borstkas met het hart en de longen zat vol met bloed.

Vervolgens de huid er af. Dat bleek toch een lastiger klus dan gedacht. Van "stropen" was geen sprake. We hebben hem rondom los moeten snijden. Mogelijk lag dat aan het feit dat je dat eigenlijk moet doen als het Zwijn nog "vers" is. Deze jongen lag al 24 uur in de garage...

Ook al waren we dan met zijn drieén (of was het juist dankzij), het koste ons een hele avond om het Zwijn in panklare stukken te verdelen. Zo'n zwijn is niet voor de poes..!

Maar, met onze gezamenlijke kennis en enthousiasme, hebben we de klus uiteindelijk weten te klaren en resteerden van een héél Zwijn:

Twee achterhammen
Twee schouderbouten
Twee Zwijnehaasjes (géén woordspeling...)
Zwijnenek (om te stoven)
Lever, Hart, Vet, Nieren en diverse afsnijsels voor in de Paté
Buikwand en flanken voor Rilettes

De garage zag er ondertussen uit als een scene uit één of andere horrorfilm of een plaats delict na een bloedige moord..!

(Wordt vervolgd...)

Zwijnerij deel 1 (door Ferrie)

Bij een wandeling door het bos hier in de bergen van Portugal met zoon Bennie en de hond,  verrasten wij een groep wilde zwijnen die zich ophielden in de begroeiing bestaande uit struikgewas en varens. Waarschijnlijk door de windrichting (en omdat we ze van onderaan de berg benaderden) hadden ze ons niet opgemerkt.

 Helemaal veilig is zo’n ontmoeting niet omdat ook de nodige biggen onderdeel van de groep waren en vader- en moederzwijnen dan agressief kunnen reageren... Het liep gelukkig goed af, maar de hond en wij sloegen het tafereel van wegstuivende zwijnen toch gade met een ietwat verhoogde hartslag..!  (Tenminste.., de onze. Die van de hond hebben we niet gemeten...).

Het was deze ontmoeting die mij deed denken aan een eerder voorval. We waren in de heerlijke omstandigheid dat we, toen we nog in Nederland woonden, een vakantiehuisje in de Franse Ardennen bezaten. Rust vinden en natuur is voor ons een belangrijk onderdeel van ons leven. Maar vóór je de rust vind, zal je toch het verschil moeten kennen... 

We hebben dan ook wat afgeknutseld aan ons huisje. De Franse Ardennen en onze woonplaats in Zeeuws-Vlaanderen liggen drie uur uit elkaar dat betekende dat er vaak weekend na weekend,  heen en weer gecrost werd met allerlei bouwmaterialen in een geleende aanhangwagen. Vol heen en leeg weer terug... Overigens heb ik het nooit erg gevonden om deze ritten te maken. Als ik voorbij Couvin de grens passeerde, dan beloofde het landschap me al een prettig verblijf. 

Daar op die wegen door het bosgebied waar je gewaarschuwd werd voor overstekend wild,  ontwaakte mijn jachtinstinct terstond. Altijd rondspiedend of ik een ree, vos ,roofvogel of konijn kon ontwaren, wat wel eens ten koste ging van mijn concentratie op de weg. Maar, het is zó mooi en de wegen zijn in het bos zijn zóóó rustig...

Na een weekend hard werken aan ons toekomstig Ardenner Bospaleis werd op zondagavond de terugreis ingezet. Zoon Bennie, na een fikse aanslag op zijn ingeboren luiheid, lag achter in de auto te dutten. Vrouw Ingrid als altijd mijn oplettende engel naast mij. Het was al behoorlijk donker, wat door het bos nog eens versterkt werd, toen plots een mega wild zwijn overstak..! Ik kon hem nog maar net ontwijken! Bennie en de aanhangwagen werden ruw heen en weer geslingerd. Het commentaar was niet van de lucht... (Van Bennie bedoel ik dan; de aanhangwagen had ik eerder in het gareel...) 

Nadat duidelijk was om welke reden Bennie uit zijn dutje geslingerd was, begon het jong te kermen dat hij het zo jammer vond dat hij het zwijn niet gezien en dus gemist had. Ik gaf hem te kennen dat ik hem goed gezien had maar blij was dat ik hem gemist had... 

Mij werd door mijn opletengel naast me nog verweten dat de snelheid die ik reed, geen recht deed aan de omgeving... Ik werd gemaand wat rustiger te rijden. Zelfs door Bennie die vanaf nu erg zou opletten, want ook hij vind zulke ontmoetingen prachtig.

Die avond verlieten we het Franse Ardennenbos zonder verder nog een staart van één of ander dier gezien te hebben. We reden aansluitend de BelgischeArdennen in waar het ook prompt begon te regenen (dat doet het daar voor zover ik weet trouwens altijd...). 

Een smalle, bochtige en niet ongevaarlijke asfaltweg, geflankeerd door bos en diep gelegen watergangen voert je vervolgens van de grens naar het plaatsje Couvin. Een weg die redelijk druk gebruikt wordt. Nog al wat vrachtverkeer vind zijn weg zo naar Frankrijk (of terug naar Belgié...). En uitgerekend op deze natte stikdonkere weg besluiten twee wilde zwijnen op het moment van onze passaged de oversteek te wagen…!!!

Er was geen houden meer aan! Ondanks mijn manoeuvres, exellerende stuurmanskunsten en goede bedoelingen, knalden we volle bal op de twee zwijnen..! (Of was het andersom...). Op die weg, waar je eigenlijk niet kon parkeren (wat me toch lukte) overkomt je dit! We waren geschrokken maar ons handelen was als een geoliede machine..!

Ik sprong de wagen uit om de situatie en schade aan de auto te inspecteren en gaf Bennie en Ingrid de opdracht om te checken hoe het met de zwijnen was... Die waren na de aanrijding toch nog weg kunnen komen maar konden niet ver zijn want naast de weg lag een greppel en na de greppel liep de berm steil naar boven. Met gevaar voor eigen leven gingen Ingrid en Bennie op zoek langs die stikdonkere weg. Af en toe knalde een grote vrachtwagen voorbij die er voor zorgde dat het opspattend water mijn familie niet zou missen... 

Na een aantal minuten hoorde ik hen schreeuwen! Ze hadden er één gevonden in de greppel. “Is ie dood?“ vroeg ik hen, maar dat wisten ze niet zeker. “Meenemen!” riep ik. 

Ja hoor, even een wildz wijn uit een natte greppel in het stikdonker met langsrazend verkeer, waarvan de lichten je nog even wat verblinden,  naar mijn Pappie of mijn man brengen, moeten ze gedacht hebben. Ik werd gemaand om te helpen. We besloten even een rustiger moment af te wachten, wat verkeer betrof, want voor ons was het spannend genoeg..! Je loopt niet alle dagen met een wild zwijn te zeulen, waarvan je niet eens zeker weet of het wel dood is..!

Nat door de regen en het opspattende water, zwierden het arme dier met een "één, twee, drie, hopla..!" in de aanhangwagen en dekten hem toe met plastic (wat er onderweg weer vrolijk uitwapperde...). Nu moesten we nog de hele weg met een wild zwijn achter in de kar en dus voor een achteropkomende vrachtauto's goed zichtbaar, naar huis. 

Bennie liet nog allerlei aardige scenario’s de revue passeren: "Stel hij is niet dood en springt in Brussel bij een stoplicht van de kar..." of:  "Aan de grens staat de politie te controleren en dan kom je straks met je kop in de krant “Dader wil verkeersslachtoffer opeten! “... Maar ik moet zeggen we hebben "gezwijnd" tot aan huis toe...

Ik heb direct mijn aanhangwagen met zwijn en al in de garage gezet. Daarna pas echt de schade aan mijn auto bekeken. Dat werd in ieder geval een nieuwe grill ,lamp en bumper...

Die avond dus mijn vriend Herman gebeld dat we de volgende dag een klusje hadden…………..

(Wordt vervolgd...)

p.s.
Mijn vriend Ferrie woont inmiddels met (een wisselend deel van) zijn familie op het Portugese platteland, waar hij op een heerlijk plekje een B&B is begonnen (http://www.natuurlijkportugal.nl/). Wie van zijn culinaire- en andere avonturen wil meegenieten, kan terecht op zijn blog: http://casaribeira.blogspot.com/

l'Éclade de Moules

Aan de Franse Atlantische kust is dit een populaire picknickmaaltijd voor de "pecheurs a pied" (verzamelaars van zeevruchten). Een van oudsher veel beoefende manier van voedselvoorziening van de armere (vissers- of boeren-) bevolking aan de kust.

Heerlijk op een zwoele zomeravond, maar ook op een frisse najaarsdag aan het strand..!

Ingrediënten voor 4 personen:

2 kg mosselen.
Een flinke plank onbewerkt hout, 1 cm dik, ongeveer 50 x 50 cm; 

3 spijkers van ca. 5 cm; 

een hamer; 

dennennaalden, stro, of droog snoeihout;

Als je meer mosselen gebruikt, neem dan of een grotere plank, of gebruik meerdere planken. Een eenpersoonsplank is ongeveer 30 x 30 cm.


Bereiding:

Sla in het midden van de plank drie spijkers in het hout, zodanig dat daartussen één mossel rechtop klemgezet kan worden.

Zet vervolgens de rest van de mosselen rechtop tegen en rondom de met de spijkers klemgezette mossel. Zet de mosselen met de "kop" (de ronde brede kant) naar beneden en met de staart (de smalle puntige kant) naar boven. Zet alle mosselen tegen elkaar aan in de vorm van een cirkel. 

(Het mag overigens ook best een tegel zijn of een ovenschaal o.i.d. Alufolie op het zand of los in het grind gaat ook. Zolang de mosselen maar rechtop blijven staan...).

Bedek de mosselen vervolgens met een flinke laag droog stro of dennennaalden (20-30 cm.). Steek een stuk krantenpapier aan (of gebruik een gasbrander) en steek daarmee de dennenaalden in brand. Wakker het vuur aan met de een plaatje karton of triplex. Na een paar minuten is het stro of de dennennaalden opgebrand.

Controleer of alle mosselen geopend zijn. Zo niet, bedek dan de plekken waar ze nog niet geopend zijn opnieuw met stro of naalden (denk erom, niet daar waar de mosselen al open zijn) en steek in brand. Herhaal dit proces eventueel opnieuw, maar dat is het meestal niet nodig. 

Wapper de as weg. De mosselen zijn nu als het goed is open en al het vocht is over de plank weggelopen, waardoor deze niet in de brand is gevlogen.

Serveer met knapperig (stok)brood met (room)boter en een glas gekoeld witbier of muscadet.

Bon Apétit..!